Tag Archives: Αλέξανδρος

Αχιλλεύς


Α λέξανδρος:

Η εμφάνιση του Αχιλλέα… επί της γης!

Ο Αλέξανδρος, θα είναι στο μυαλό μας, στην καρδιά μας, στην μνήμη μας, χαραγμένος από τον Ήφαιστο, με τα ανεξίτηλα χρώματα της Ίριδας, για πάντα.

Στην εποχή του Κριού, που έζησε ο γιος της Ολυμπιάδος, ο Ήφαιστος ολοκληρώνει και παραδίνει στον γιο της Θέτιδος, τα όπλα και την ασπίδα του ανθρώπινου ενεργειακού σώματος. 

Ο Όμηρος αφιερώνει πάνω από 200 στίχους στην ραψωδία Σ, για να υπογραμμίσει, την σημασία του γεγονότος αυτού.
Ο νεαρός βασιλιάς εμφανίστηκε τότε και κατέπληξε τους πάντες.
Ο Όμηρος, προέβλεψε και περιέγραψε με ακρίβεια την εμφάνιση του ημίθεου Αχιλλέα και όλος ο κόσμος είδε την λάμψη του και γνώρισε το μεγαλείο του.

Ήταν ο Αλέξανδρος, ο Μέγας!!! 

Αυτός, που δεν γνώρισε φόβο, κούραση ,ανησυχία.
Αυτός, που δεν γνώρισε ήττα .
Αυτός, που η συναισθηματική και νοητική ευφυΐα του συνδυάστηκε άριστα με την καταπληκτική φυσική αντοχή και δύναμη, σε πρωτοφανή δεδομένα.

Ο κόσμος, δεν θα είναι ποτέ ίδιος, μετά από αυτόν.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε, πως μπορεί να ήταν, ο Αλεξανδρος γιατί, δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης, με κάτι ή με κάποιον.
Είναι αδιανόητο για ένα σύγχρονο άνθρωπο, συνηθισμένο στο να βλέπει γύρω του, συνέχεια εκφυλισμένους ανθρώπους να προωθούνται ιδίως σε θέσεις εξουσίας, να νιώσει τι θα μπορούσε να σημαίνει και μόνο σαν “παρουσία “,
η φυσική παρουσία του Αλέξανδρου.
Είναι πέρα από κάθε φαντασία και μένουμε στον απόηχο των λέξεων.

Το πρωτοπαλλήκαρο των Ελλήνων,είναι η πρωταρχική αρσενικότητα, στην πιο αθώα μορφή της και την πιο δυνατή.
Η δράση πιο γρήγορη από την σκέψη αλλά, το ένστικτο αλάνθαστο ακριβές.
Τα ενεργειακά αποθέματα ασύλληπτα.
Η ορμή και ο θυμός του, φοβερός.

Οι άνθρωποι τον είδαν ,τον αγάπησαν και τον θαύμασαν σαν θεό!
Ήταν όμως ημίθεος.
Έφυγε νωρίς γρήγορα.
Εξευτέλισε τον Έκτορα και τον Δαρείο μπροστά στα τείχη της Τροίας , αλλά η Τροία και ότι σημαίνει αυτό, θα παρέμενε απόρθητη.

Με την εμφάνιση του Αλεξανδρου , ο Ήφαιστος, ολοκλήρωσε την ασπίδα και την παράδωσε στο Ανθρωπο, περνώντας μέσα στον DNA, τα αρχετυπικά χαρακτηριστικά του Κριού και του Άρη.

Ο Αλεξανδρος ,όμως είχε προειπωθεί, δεν έκανε χρήση των οπλών, ένιωθε πάντα τόση σιγουριά στην υπεράνθρωπη δύναμη του..και εφυγε…

Ο Οδυσσέας διεκδίκησε τα όπλα, από τον Αίαντα και τα πήρε..
Η Γνώση αυτή πέρασε στο συλλογικό υποσυνείδητο και έγινε μέρος της κληρονομιάς του Ανθρώπου. 

Δυστυχώς όμως, η ζωή των περισσότερων ανθρώπων, περνά με την ενέργεια να κυμαίνεται
ανάμεσα στα πέλματα.
Ίσα -ισα. που ζουν..
Στην πραγματικότητα φυτοζωούν απλώς, υπηρετώντας τους Μνηστήρες. 

Η ενέργεια αυτή,αποστραγγίζεται ακόμη περισσότερο από την καθημερινές ανησυχίες τις καταχρήσεις που κάνουν απερίσκεπτα και τις ορνιθοασχολίες τους.
Η Γνώση είναι πολύ μακρινή υπόθεση, γιατί η ακόμη η απλή κατανόηση κάποιων θεμάτων προϋποθέτει σημαντικά ενεργειακά αποθέματα.
Η κατατανόηση απαιτεί διαθέσιμη ενέργεια.
Κάποιοι φροντίζουν να καταναλώνεται αλλού αυτή η ενέργεια ,στρέφοντας την Προσοχή των ανθώπων, εκεί που τους συμφέρει με τον το τρόπο που τους εξυπηρετεί ενίοτε.

Πολλοί ανήσυχοι και διορατικοί εξερευνητές της Γνώσης, απ’όλες σχεδόν τις πολιτισμικές κουλτούρες, κατά καιρούς και σε διάφορες εποχές έχουν προσπαθήσει να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ,
με διάφορες τεχνικές και μεθόδους, επιδιώκοντας να ανεβάσουν την ενέργεια διαδοχικά, μέχρι το κεφάλι, αντιστεκόμενοι στο Νόμο της Πτώσης.

Οι φωτισμένοι βούδες, οι Σαολίν, Σαμουράι, οι μονάχοι του χριστιανισμού, οι ασκητές, οι Σούφι, ιππότες, ινδιάνοι κ.α
Στην καλύτερη περίπτωση ,που μπορεί να φτασει κάποιος είναι,μέχρι το κέντρο του λαιμού, το κέντρο της Δήμητρας.
Το κεφάλι, που είναι το κέντρο του Άρη είναι πολύ δύσκολο να προσεγγιστεί για πολλούς και σοβαρούς λόγους,
Ο Αλέξανδρος πήρε την Χάρη, γεννήθηκε έτσι…φωτισμένος. Δεν προσπάθησε καν γιαυτό..

Ήταν όμως πολύ νέος, να χειριστεί αυτή την Δωρεά και πολύ νωρίς για την ανθρωπότητα..

Ποια είναι η ασπίδα του Αχιλλέα;
Είναι η ασπίδα που προστατεύει το ενεργειακό σώμα του ανθρώπου, από τα χτυπήματα του θανάτου και δεν μπορεί να ειδωθεί από μπροστά .
Τον προστατεύει από τα χτυπήματα του Πλούτωνα, που είναι συνεχή και κυματιστά.
Ο θάνατος συνεχώς παρόν και δίπλα μας αριστερά, χτυπάει, μέχρι να διαπεράσει το άνοιγμα κάτω από τον αφαλό, στο σημείο ο’χαρα, που οι σαμουράι κάνουν χαρακίρι.

Αυτή η ασπίδα υπάρχει σαν δυνατότητα, όταν ο Άρης πάρει την θέση του άγριου φρουρού, στο κεφάλι του ανθρώπου.
Φυσικά τα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά του θεού, είναι απλώςμια λεκτική σχηματοποιήση,για να γίνουν κατανοητές οι έννοιες και δεν είναι ακριβολογία.

Οι θεοί είναι αρχετυπικές ενέργειες και εξέλίσσονται σταδιακά μαζί με την Πρωταρχική Συνείδηση, Γνωρίζοντας τον κόσμο. 

Οι θεοί ζουν μέσα μου!
Ψιθυρίζει, η μεγάλη Ελληνίδα φιλόσοφος Υπατία, πριν δολοφονηθεί άγρια από θερμόαιμους οπαδούς ,της νέας τότε θρησκείας.

Η σφυρηλάτηση του ενεργειακού σώματος και η ενεργοποίηση της ασπίδας, πρέπει να ξεκινήσει νωρίς, όταν είναι ανέγγιχτη ακόμη η ζωτική δύναμη του ανθρώπου.
Από τη παιδική ηλικία πρέπει να ξεκινήσει.

Ο Τηλέμαχος χρειάζεται να προστατευτεί ..πάση θυσία. 

Είναι το μέλλον και το όραμα της ανθρωπότητας!
Χωρίς τους νέους Τηλέμαχους, με τις προδιαγραφές του πρίγκηπα της Ιθάκης, ο κόσμος είναι έρημος, ανυπόστατος, άνευ νοήματος.
Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν όμως,με τους πάσης φύσεως πολυάριθμους μνηστήρες μεσα στα σπίτια τους ,που εισβάλουν από παντού, ακάλεστοι.
Τα σημερινά παιδία γεράζουν νωρίς και εξοντώνονται πριν ενηλικιωθούν,σε μια διελκυστίνδα.

Μια διελκυστίνδα, αφ’ενός αφάνταστης σκληρότητας και βίας ,από αρρωστημένους ενήλικες και αφ’ετέρου, υπερβολικής ανοχής και επιείκιας, από ενοχοποιημένους “μεγάλους”.

Πώς πρέπει να προστατεύεται το κεφάλι;
Πως παίρνει ο Άρης μια τέτοια θέση και λειτουργεί αποτελεσματικά;

Ο Αρης, πρέπει να παλέψει σκληρά και άγρια, χωρίς οίκτο για να διώξει ένα ξένο εισβολέα και καταπατητή.

Πηγή

Advertisements

Πάρις


Ποιος είναι ο δειλός κλέφτης της ομορφιάς των Αχαιών;

Πάρις Αλέξανδρος.
Αυτάρεσκος και επιδεικτικός, με υπερβολική εκτίμηση των δυνάμεων του, υπερφίαλος αδύναμος ψυχικά, με παρδαλές ενδυμασίες στον ώμο, ξίφη, τόξα και δόρατα προκαλεί τους Αχαιούς για να τραπεί , άμα τη εμφανίσει του Μενέλαου σε άτακτον φυγή.
Που βασίζει ο πρίγκιπας της Τροίας την πρόκληση και την τζάμπα μαγκιά;
Μα φυσικά στην «πίστη» την οποία έχει προσαρτήσει αναγκαστικά κοντά του και την διατυμπανίζει εκκωφαντικά.
Τα “πιστά παιδιά” των φοντεμανταλιστικών θρησκειών μαχόμενοι «υπέρ πίστεως» ντυμένοι σαν Αλέξανδροι προσπαθούν να εντυπωσιάσουν ,
αλλά με γνώσεις κλεμμένες και δανεικές τις οποίες σε βάθος δεν κατανοούν και κανένα πλάτος.
«Πιστεύουν στον δικό τους αληθινό θεό» και μοναδικό, φανατίζονται ,κοιμούνται με μια «γυναίκα» που δεν τους ανήκει και την οποία δεν μπορούν να υπερασπιστούν αποτελεσματικά.
Η πίστη δεν κάνει τους ανθρώπους αξιόπιστους και ικανούς γιατί αποτελεί εμμονή, αδυναμία και νοσηρότητα της αριστερής δουλικής, σε «θεούς» , υποταγής.
Η γνώση κάνει τους ανθρώπους αρμονικούς ,όταν είναι ένωση της δεξιάς και της αριστερής πλευράς.
Ζευγάρωμα ναγουάλ, ενέργειας  και τονάλ, ύλης. Αρμονία σκέψεων ,αποφάσεων και δράσεων.
Αχιλλέας ! Ο πολεμιστής της τιμής!
Αλέξανδρος Αχιλλέας!
Ο ηγέτης των Ελλήνων υπέρ της πολιτιστικής ενωτικής γραμμής.
Πάρις Αλέξαντρος, ο άναλκις πιστός προσκυνητής.
Ο Αχιλλέας πολέμησε για την τιμή του πολεμιστή. Ήταν ο μόνος που δεν είχε κάνει όρκο στους γάμους της Ελένης και δεν ήταν υποχρεωμένος να συμμετέχει.
Ο Αλέξανδρος του Φιλίππου πολέμησε για την παγκοσμιότητα του Ελληνισμού που χωρίς αυτόν θα είχε χαθεί.
Ο Πάρις Αλέξαντρος παρ όλη την ικανότητα του στην λογοκλοπή , την κλεψιά δεν ήξερε να πολεμά.
Πρέπει να διεκδικήσει ένας άντρας το Δ του , να το ενσωματώσει με την κατάλληλη δική του γυναίκα δίπλα του για να μπορεί ως πραγματικός άνδρας , να μάχεται και να νικά.
Η πίστη του θα τον σώσει από τα χέρια του Μενέλαου προσωρινά. Αλλά, η αξιοπιστία του μια για πάντα θα χαθεί με την υπό της Αφροδίτης, την απαγωγή.
Όλοι οι πιστοί όλων των θρησκειών βλέπουν οράματα και θαύματα και εξαφανίζονται από τα πεδία των μαχών. Σώζονται παρά τρίχα από την αποκεφαλιστική του Μενέλαου λαβωματιά.
Εξοργισμένη η Ελένη θα τολμήσει να αντιμιλήσει στην θεά, που την προτρέπει να πάει κοντά του ξανά.
“Άφησε τον δρόμο των θεών και βάδισε τον δρόμο των ανθρώπων ”
, της λέει …για να καταλήξει μετά από λίγο στου Πάρη την αγκαλιά προσωρινά.
Ελένη προς την Αφροδίτη:
“δ’ ἀπόεικε κελεύθου,
μηδ’ ἔτι σοῖσι πόδεσσιν ὑποστρέψειας Ὄλυμπον,
ἀλλ’ αἰεὶ περὶ κεῖνον ὀΐζυε καί ἑ φύλασσε,
εἰς ὅ κέ σ’ ἢ ἄλοχον ποιήσεται ἢ ὅ γε δούλην.
κεῖσε δ’ ἐγὼν οὐκ εἶμι• νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη• 410″

Γ Ιλιάδος

Σας ασπάζομαι Αστραία

Αρέσει σε %d bloggers: