Λειώδης


Λειώδης 
Ο λείος γυαλιστερός Λειώδης είναι ένας μάντης. Ένας γλοιώδης μάντης των μνηστήρων που προφητεύει ότι ο Οδυσσέας έχει χαθεί και οι τραπεζοφάγοι οργιάζουν ανενόχλητα.
Καφετζούδες, χαρτορίχτρες, ρούνοι, αστρόπληκτοι, λείες γυάλινες σφαίρες, και εντόσθια ζώων επιδίδονται στην μαντεία και στην κερδοσκοπία. Από τον αναίσχυντο τσαρλατανισμό στην … βαθειά άγνοια. Γιατί συντρώγει με τους μνηστήρες παρά τους πόδας του Αντίνοου και του Ευρύμαχου;
Η αδυναμία του ανθρώπου να εξηγήσει κάποια φαινόμενα, η αβεβαιότητα και η ομίχλη ενός δρόμου, η έλλειψη αυτογνωσίας, ο φόβος του θανάτου τον οδηγούν σε ιστούς αραχνών και μελλοντολόγων.
Ο θεοκρατικός Αντίνοος αφορίζει την αστρολογία και την μαντεία, αλλά ο ίδιος την χρησιμοποιεί για να αποδείξει την παρουσία του. Μάγοι αστρολόγοι προσκυνούν το βρέφος οδηγούμενοι από ένα αστέρι και πολλοί μάντεις προφητεύουν τις βασιλείες που επιθυμεί. Κρατά για λογαριασμό του αυτή την γνώση για να διαφεντεύει το ποιμνίο.
Από την άλλη ο Ευρύμαχος, πιο “ορθολογιστής” ανοίγει μάχες παραθύρων με ειδικούς άσχετους να αποδείξουν κάτι που αγνοούν και τους διαφεύγει κάτω από την μύτη τους. Χρειάζεται να έχεις μελετήσει καλά κάτι για να μπορείς να το απορρίψεις παντελώς ή να το δεχθείς ως ένα βαθμό.
Όσο επηρεάζουν οι άνθρωποι ένα πλανήτη με τις σκέψεις τους και τις πράξεις τους άλλο τόσο επηρεάζει και ο πλανήτης αυτούς γιατί η σχέση είναι ταυτόχρονη, συγχρονιστική και ισχύει ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα για την αλληλεπίδραση στο σύμπαν και ο λόγος του Ερμή του τρισμέγιστου. “Όπως τα πάνω έτσι και τα κάτω”.
Δεν υπάρχει πραγματική μοναξιά και απομόνωση αλλά ροϊκός συσχετισμός σε ένα “τα πάντα ρει”.
Η αστρολογία μόνο σαν μέθοδος αυτογνωσίας, χάρτης και οδηγός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ασφαλώς και οι γιατροί κι οι θεραπευτές καλό είναι να την γνωρίζουν αποφεύγοντας την μοίρα του Κενταύρου Χείρωνα.
Ο Οδυσσέας έχει την δική του τρέλα, παρ όλο που μερικοί έχουν πουλήσει πανάκριβα την δική τους και έχουν θησαυρίσει επί της γης, δεν την αγοράζει. Έχει και την δική του ερμηνευτική λογική σαν απόγονος του Ερμή και είναι αυτόφωτος σαν εγγονός του Αυτόλυκου.Κρύβει στο άνδρο των Ναίδων τα δώρα των Φαιάκων μαντικό τρίποδα και λέβητα.Έχει και ένα σπαθί να κόβει και να λύνει διφορούμενους κόμπους και σκουριασμένους δεσμούς. Έχει γνωρίσει πολλούς μάντεις και μάντισσες.Από απατεώνες έως χαρισματικούς ανθρώπους,Κάλχες, Τειρεσίες, Κασσάνδρες, Θεοκλύμενους και τα μαντικά τους ραβδιά.
Τον Λαβύρινθο τον εποπτεύει από ψηλά γιατί έχει της Αντίληψης τα φτερά.Έχει συναντήσει κόκκινα σκουφάκια αρκετά στην νεότητα του και έχει μάθει από αυτά. Δεν είναι πεινασμένος για τίποτα. Είναι χορτάτος.Έχει γνωρίσει μεγάλες αγάπες , μερικές πήγαν στον παράδεισο και έχει ζήσει σημαντικούς έρωτες. Στην ωριμότητα του ενδιαφέρεται μόνο για ένα ευθύ νησί και κάποιους ανθρώπους που ζουν εκεί.

Μία συνάντηση τον ενδιαφέρει στα ψηλά δωμάτια του παλατιού και ένα παραμύθι.Αυτό της ωραίας κοιμωμένης…που ξυπνά.

Αστραία

Advertisements

Tagged:

One thought on “Λειώδης

  1. iparea Ιουνίου 24, 2014 στο 4:45 μμ Reply

    Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λειώδης είναι γνωστός ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Ο Λειώδης είχε ως επάγγελμα τη «θυοσκοπία», δηλαδή τη μαντεία από τα εντόσθια των σφαχτών των θυσιών. Στην καταγωγή ήταν Ιθακήσιος, γιος του Οίνoπα. Από τον Όμηρο στην Οδύσσεια (φ 144-174, χ 310-329) ο Λειώδης χαρακτηρίζεται ως σώφρων νέος. Ωστόσο, σκοτώθηκε και αυτός από τον Οδυσσέα. Σε αγγείο εικονίζεται χωρίς επιγραφή να ικετεύει γονατιστός τον Οδυσσέα, σκηνή που περιγράφεται ως εξής στην Οδύσσεια:

    «Τότε ο Λειώδης έπεσε στα πόδια του Δυσσέα / κι έτσι με δάκρυα του ‘λεγε και τον παρακαλούσε: / – Σπλαγχνίσου με και σώσε με Δυσσέα, σε ξορκίζω. / Γιατί ποτέ δεν πείραξα στο σπίτι σου γυναίκα / με λόγο είτε μ’ αταίριαστο φέρσιμο και τους άλλους / μνηστήρες, όσοι τα’ καναν, τους έλεγα να πάψουν. / `Ομως αυτοί δεν πείθονταν απ’ το κακό ν’ απέχουν, / γι’ αυτό με θάνατο σκληρό τις αδικίες πληρώνουν. / Των σπλάχνων με είχαν ξηγητή κι αθώος θα πεθάνω, / ώστε κι οι πράξεις οι καλές στερνά δε βρίσκουν χάρη. / Τότε λοξά τον κοίταξε κι έτσι ο Δυσσέας του ‘πε: / – Σπλάχνων κι αν ήσουν ξηγητής στους άλλους τους μνηστήρες, / πολλές φορές στο σπίτι μου θα το παρακαλούσες / του ποθητού μου γυρισμού να μη χαράξει η μέρα / κι απ’ το γλυκό το ταίρι μου και συ παιδιά να κάμεις. / Μα απ’ το σκληρό το θάνατο δε θα γλυτώσεις τώρα.» (χ 310-325, μετάφραση Ζήσιμου Σίδερη)
    http://el.wikipedia.org/…/%CE%9B%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: